حرفای بی معنی

بچه که هستی فکر میکنی میتونی با همه ارتباط برقرار کنی، با همه حرف بزنی و همه بفهمن چی میگی، کم کم که بزرگ میشی و تو جوامع بزرگتر قرار میگیری دیگه کمتر کسیه که فکر کنی شبیهته، که فکر کنی میتونی باهاش حرف بزنی. دیگه به یه جایی میرسی که فکر میکنی هیچکس نمیفهمه چی میگی. برای همین دست از تلاش برمیداری و دیگه با ادما حرف نمیزنی. فقط یه لبخند! اینکه چی فکر میکنیم و دیدگاهمون نسبت به معنی کلمه ها چیه و چی آزار دهندست و چی نیست، چیزاییه که تو گذر شکل میگیره و برای همینه که همه چیز تو دید ادمای مختلف فرق میکنه. مثل اینکه من بگم فلانی یه حرفی زد و من خیلی ناراحت شدم. شاید برای من آزاردهنده ترین حرف دنیا باشه و برای تو یه حرف بی اهمیت که باید فراموشش کنم. 
اینکه بچگی آدما راحت تر باهم حرف میزنن برای اینه که هنوز شخصیتشون شکل نگرفته، بزرگ تر میشن و بیشتر شکل میگیرن تا اینکه دیگه هیچکس شبیهشون نیست. 
.
.
.
آخرین سوالی که تو ذهنم از خودم پرسیدم، اینه که اگه بمیرم کدوم یکی از دوستام زودتر میفهمه؟