زندگی با خانواده

زندگی با خانواده ممکنه تا حدود ۱۸سالگی آسون باشه، ولی وقتی به بیست و چند سالگی میرسی، میفهمی چقدر باهم اختلاف دارین، سلیقه ها کاملا متفاوته، سرگرمیا کاملا متفاوته، حتی دیگه به موضوعات یکسان نمیخندین. دیگه نمیدونین درباره چی باهم حرف بزنین. حتی خیلی وقتا حرفهای واضح همدیگه رو نمیفهمین. مثلا نمیفهمی سلام چه معنی دیگه ای میتونه داشته باشه، ولی کاملا اتفاقی میبینی اونا همین سلام ساده رو جور دیگه ای برداشت کردن. بغضی وقتا حتی لبخندی که میزنن هم برات یه معنی دیگه داره و میگی کاش نمیزدن. اینجوری زندگی کردن خیلی سخته. اینجوری که هر روزت رو تنهایی، با آدمایی که انگار از یه سیاره دیگه اومدن.