در مدح مجازی

یه مدت حالم حسابی گرفته بود. تنها چیزی که لازم داشتم یه آدم بود که باهاش حرف بزنم. اینو وقتی فهمیدم که یه آدم اومد حالمو پرسید. چیزی که لازم داشتم این بود که یکی دوستم داشته باشه، اینکه بهم بگه دوستم داره. اینو تا وقتی یه آدم بهم نگفت نفهمیدم. چیزی که لازم داشتم این بود که بدونم اضافی نیستم بدونم بی ارزش نیستم بدونم بی اهمیت نیستم.

من فقط همینو لازم داشتم. اونایی که برخورد زیاد باهام داشتن ازم دریغ کردن. اونایی که منو میشناختن کم منو میدیدن نذاشتم بفهمن.

برا همینه یسری آدما رو دوست دارم دور باشن ازم. اونایی که دورن کمتر بی خیال من میشن. چون کمتر منو میشناسن. چون ماجرا رو از من میشنون. منو میشنون. خیلی وقتا حتی ماجرا رو هم نمیخوان بدونن

من خوب میشم

بدون اینکه بگم چمه