روزنوشت

امروز از دنده چپ از خواب بیدار شده بودم. حوصله نداشتم. نمیخواستم از تختم بیام بیرون. ولی اومدم. رفتم دانشگاه. کم کم حالم جا اومد. کی؟ وقتی داشتیم برمیگشتیم خوابگاه! خوب بودم. تا این آخرای شب. دوباره مچاله شدم تو خودم. ناراحت. خسته...

چیه این موبایل؟ دوباره دستم گرفتم. حالم بهتر شد. این آدمهای مجازی کین که میشن آخرین سنگر ما گوشه نشین ها ؟ که یهو حالمون رو خوب میکنن، که اینقدر باهاشون هستیم به کارای زندگی واقعی نمیرسیم، که خیلی بهتر از آدمهای دنیای واقعی به ما گوش میکنن؟