راه خوب و بد رو تنها رفتیم و تنها میمونیم...

ما که فراموش نمیکنیم ما که آدما رو دور نمیندازیم، ما که دلمون یه خونه متروکس، ما که میخوایم وقتی زنده ایم باشیم و وقتی مردیم فراموش بشیم که مبادا کسی با یاد ما آزرده خاطر بشه، ما دلمون تنگ میشه، خیلی هم تنگ میشه، اونقدر که دیگه کنترل دلمون دست خودمون نیست. کنترل اشکامون دست خودمون نیست. مایی که تنها تو یه گوشه افتادیم و انگار نه انگار وجود داریم.