کاش یکم از پیچیدگی ماجرا کم میشد...

بعضی وقتا یه مسائلی برا تو اونقدر بزرگه که روانیت میکنه در حالیکه برا طرف مقابلت کاملا قابل درک و پذیرشه. اینکه سخن برا من خیلی مهمه و اگه نباشه ینی یه جای کار میلنگه و اینکه خود سخن باعث سوءتفاهم میشه خودش مسئله بزرگیه که حل کردنش فقط نیاز داره به صحبت های متوالی. یعنی یه بار حرف رو بزن، یه بار برداشت طرف مقابل رو کنترل کن و یه بار مطمئن شو سوبرداشت نشده.

من تو این پروسه مردم و زنده شدم. بارها و بارها. ولی حرف رو گفتم، کامل نگفتم ولی بالاخره گفتم. هنوز مطمئن نیستم که برداشتش درست بوده از حرفم یانه، خوشحال شده از حرفم یا ناراحته.

چیزی که عذابم میده ندونستنه. اینکه نمیدونم در چه حالیه و چیزی که از دور ازش میبینم حال واقعیشه یا نه. میدونم کل این ماجرا یه چیز اشتباهه ولی دارم ادامش میدم چون قراره اونی نباشم که دل میشکنه. اونم قرار نیست آدمی باشه که دل میشکنه. این یعنی دو تا قربانی که نمیخوان نقششون رو از دست بدن.

و ینی ما تو این ماجرا گیر افتادیم...