دلتنگی...

دلم تنگ شده. برا مامانم برا بابام .برا خونمون . برا شهرمون برا با خواهر بودنم.... کل وجودم پر از دلتنگیه. دستام ، وقتی مینویسم ؛ پاهام وقتی راه میرم. روحم وقتی نماز میخونم. ذهنم وقتی درس میخونم.... شاید خوب باشه. حاصل از حس خوب و با ارزش دوست داشتن. 

نمیدونم... آیا زندگی برای ما آرامشی خواهد داشت؟؟ وقتی نمیدونی اینجا چیکار میکنی. وقتی نمیدونی این دلتنگی ارزشش رو داره یا نه؟وقتی نه چیزی شدی که خودت میخوای نه اون چیزی که بقیه میخوان. تا کی باید تلاش کرد. تا کی باید صبر کرد؟ باید به کجا رسید؟ واقعا زندگی برای ما آرامشی در نظر داره؟؟؟؟